‘We’? ‘Ze’?

Het is soms vreemd hoe mensen spreken. Zinnetjes als “hoe voelen we ons vandaag” of “ze hebben mijn fiets gestolen” zijn zeker alledaags. Maar wie is “we” en wie is “ze”?

“Ze” is meestal iets dat in detective-series in vraag gesteld wordt: als de ondervraagde durft zeggen “ze willen me erin luizen”, dan vraagt de rechercheur per definitie “wie is ‘ze’?”.

Nukkige bejaarden zullen op de vriendelijke “hoe gaat het met ons vandaag”-verpleegster geregeld wel eens antwoorden “met mij gaat het goed, maar hoe het met ons twee gaat dat weet ik niet”.

Een echte goeie verklaring voor dit fenomeen ben ik nog nergens tegengekomen. Ik lees hier in een cursus iets dat “we” gebruikt wordt door de ‘auteur’ (=persoon die klanken produceert) om zich te verbergen achter de ‘locuteur’ (=abstracte beeld dat je door de uitspraken van de auteur krijgt). Die theorie schijnt van een zekere Oswald Ducrot (heeft nog geen wikipedia pagina?) te komen, en is ook beïnvloed door Freud.

Maar ik ben niet overtuigd…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s