Taalkoeien van April

Lees de voorgaande hoofdstukken op de Dirk D. pagina 

De dokter reageert verontwaardigd als Dirk D. hem de dag na zijn val vertelt dat hij bij het aerobicen duizelig geworden was en dat hij daardoor nu met die ferme buil op zijn achterhoofd rondloopt. Hij heeft een lichte hersenschudding en al dat gespring heeft zijn rug geen deugd gedaan. De dokter schrijft hem drie weken platte rust voor voor zijn rugpijn. Wanneer Dirk D. diens praktijk verlaat, mompelt de dokter nog eens dat hij hoopt dat hij deze keer iet of wat verstandiger met zijn lichaam zal omspringen. Dirk D. is ontgoocheld in zijn artsbezoek, zijn vrouw en vooral in zichzelf. Even nadenken doet dat hem wel.

Hij als prof af had toch wel beter moeten weten! Op weg naar huis neemt hij zich voor niet meer te veel naar de raad van mensen zonder bevoegdheid te luisteren. Zijn vrouw weet bijvoorbeeld van niets en laat hem toch altijd voor alles opdraaien. Dat zal nu eindelijk veranderen. Dirk D. neemt zich voor tijdens zijn platte rust de ideeën voor zijn toponymisch woordenboek te laten rijpen en op een rijtje te zetten om die daarna eindelijk eens concreet te realiseren. Hij is een man van de wetenschap en kan zich niet zomaar voor de voeten laten lopen door de eerste de beste wettelijke wederhelft. Tijdens het naar huis wandelen richt Dirk D. zich trotser en trotser op – voor zover zijn rug dat toelaat. Hij zamelt al zijn moed bij elkaar. Het wordt tijd dat hij het heft weer in eigen handen neemt. Het is niet omdat hij zijn bureautje in de faculteit kwijt is, dat hij geen gezond verstand meer heeft dat hij ten dienste kan stellen van de mensheid. Professor is een moeilijk vak, waar je veel tijd in moet steken. Die mag Lea hem niet meer afnemen. 
Lea staat klaar aan de deur om Dirk D.’s jas aan te nemen wanneer hij thuiskomt. Ze vraagt bezorgd hoe het geweest is. Dirk D. zegt wat de dokter hem aanraadde, en laat zich prompt in de zetel vallen. Zijn vrouw vindt dat de dokter makkelijk praten heeft: “Drie weken platte rust, allemaal goed en wel, maar ondertussen is de wasmachine wel overgelopen in de kelder. Wie gaat dat opkuisen? En ik zit daar ondertussen met de was en de plas en de strijk en de lenteschoonmaak. Die wasmachine moet hersteld en die kelder moet opgeruimd. Het zullen dan wel weer lange dagen worden voor mij, vroeg opstaan en laat gaan slapen, en wanneer kunnen we nog eens gezellig babbelen aan tafel zonder al die stress op mijn schouders altijd?” Bij deze woorden drukt Lea Dirk D. zijn gereedschapskist in de hand, en duwt hem subtiel de trap van de kelder af. Hij denkt er het zijne over, maar zet zich dan toch maar aan het repareren. Maar daarna, zo neemt hij zich voor, geen huishoudelijke klusjes meer. Vanaf nu zet hij de broodjes met kaas in niet meer, is hij niet meer kandidaat boodschappendrager als mevrouw naar de winkel moet in het stad en gaat hij naar het nieuws kijken terwijl zij de afwas doet in plaats van omgekeerd. Hoe Lea ook zeurt en zaagt, zijn toponymisch woordenboek gaat voor. Hij is toch wel de man in huis zeker. 
Een week na die dappere beslissing, een week na zalige platte rust in het lentezonnetje wijst Lea Dirk D. erop dat het gras toch wel erg lang geworden is. Jammer genoeg heeft zijzelf een heilige schrik van grasmaaiers. Ze zou haar eigen voet er nog wel eens kunnen afmaaien! Dirk D. antwoordt moedig dat het goed is voor het gras om aan het begin van het nieuwe seizoen een beetje wild te groeien. Lea wil dat best aannemen, maar denkt aan haar goede naam in de buurt en na een korte monoloog van haar staat Dirk D. buiten met de verlengingskabel te sukkelen. Hoe doet ze het, vraagt hij zich af, ik laat me keer op keer weer vangen. Er is toch wel iets zot met dat mens. Tijdens het grasmaaien neemt hij zich voor wat kordater uit de hoek te komen. Nee zeggen tegen Lea helpt blijkbaar niet. Dat had nooit geholpen, ook niet toen ze twee maanden geleden op het idee kwam zo’n smakeloos geel mantelpakje te kopen, waarin ze hem dan kon assisteren op het referendum voor geografen. Subtiele woorden werken niet, dan moet het blijkbaar harder. Dirk D. spreekt zichzelf moed in. Vanaf nu moet zij maar eens toegeven.  
Even later staat hij eten te maken, terwijl Lea, die dringend rust nodig had, een uurtje platte rust neemt. Hij weet het nu heel zeker: hij is de man in huis. En dat zal hij vanaf nu ook laten merken. Voor elk wat wils, nu ook voor hem.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s