Taalkoeien van maart

Wat een glorietocht doorheen het rijk der geografen moest worden was een beetje mislukt geëindigd als een onpersoonlijk onderonsje met een stelletje squashvrienden –Dirk D. gaat er nog steeds vanuit dat het tennissers waren. Daardoor is hij een beetje verward. Terwijl hij de projector terug naar het kamertje van de conciërge zeult kijkt hij wat verdwaasd voor zich uit en voelt zich aardig, met een soort draaiend gevoel in zijn buik. Er is iets mis vandaag.

De sleutels van de kamer van de conciërge zitten nog in zijn broekzak. Met de projector stevig tegen zijn borst gedrukt tast Dirk D. naar zijn heup. Plots voelt hij een felle pijnscheut door zijn rug vlammen. Hij probeert het apparaat krampachtig vast te houden, maar het glipt uit zijn handen. Zelf valt hij onzacht neer op zijn knieën. Lea komt ‘ochot’ roepend het lokaal uitgesneld. Met berispende blik probeert ze Dirk D. recht te helpen. Die blijft echter zowel liggend, zittend als staand er nogal dubbelgeplooid uitzien. Dirk D. moet naar de dokter.

Lea en Dirk D. hebben alle kosten voor de kapotte rug en de kapotte projector betaald en hun spaarrekening blijkt nu een nulletje armer te zijn. Dirk D. zou echter best nog werk maken van een half jaar revalidatiesport. Hij mag dan nog wel pingpongkampioen bij de Jozefieten geweest zijn op zijn zestiende, van zijn conditie is niet meer veel over. Omdat een fitnessabonnement te duur blijkt, besluit Lea hem naar de aerobicles te sturen. Hun dochter Martine en vriendinnen van hebben ook twee jaar lang aerobic gedaan en die zien er op hun 35ste toch ook nog steeds goed uit, zo redeneert ze. Ze belt wat heen en weer naar kennissen over sportscholen die voordelige cursussen aanbieden en schrijft hem in bij Sport Sonja.

Zo gebeurt het dat Dirk D. op een kille donderdagavond in maart ietwat schuchter een naar het zweet van de vorige groep stinkende aerobiczaal binnenloopt. Voor de gelegenheid heeft hij een joggingbroek gekocht en een T-shirt met drie strepen op de mouwen. Zelf vindt hij dat die best het daglicht niet zien, maar hij merkt tot zijn grote opluchting al vlug dat alle jonge vrouwen die binnenlopen iets gelijkaardigs dragen. Sommigen van hen hebben zelfs een zweetband rond hun pols. Zo eentje wil Dirk D. ook volgende keer. Boven de ingang van de sportzaal hangt een bord met daarop in grote letters ‘gelieve hier je schoenen uit te doen’. Dirk D. gaat dan maar op kousenvoeten de zaal binnen, niet merkend dat hij de enige is die dat voorschrift serieus neemt.

Bij aerobic staat er een soort groepsleidster vooraan. In Dirk D.’s geval is dat een springerige vrouw die Sonja heet en flink met haar armen zwaait op ritmische klopmuziek. De vrouwen rondom Dirk D. doen bloedserieus mee. Ook hij begint dan maar te stappen en te zwaaien. Hij begint er zelfs plezier in te krijgen, totdat Sonja aankondigt dat ze de V-step met de sunshine zullen combineren. Dirk D. probeert te kijken wat daarmee net bedoeld wordt, maar alles gaat zo snel dat hijzelf niet verder komt dan een houterig op en neer springen. Bovendien staat hij vlak bij een van de spiegels – de zaal is daar om een of andere onbekende reden mee behangen – waarin hij zichzelf voortdurend ziet doen wat de anderen niet doen. Hij beseft dat hij dringend werk van zijn motorieke vlotheid moet maken. Wanneer hij eindelijk begrijpt hoe de bewegingen juist in elkaar zitten, is het al pauze. De vrouwen rondom hem scharen zich giechelend bij elkaar en drinken knalblauw water uit gestroomlijnde flesjes. Ze spuiten deodorant de zaal in, alsof daar een insect zit dat ze moeten verdelgen.

Dirk D. staat moederziel alleen in het midden van de zaal. Zijn rug steekt als nooit tevoren. Hij begeeft zich zo onzichtbaar mogelijk naar de rand van de zaal, waar hij zijn trui – Lea noemt het sweatshirt – heeft achtergelaten, maar glijdt daarbij uit op zijn wollen sokken. De vrouwen letten nu allemaal naar hem. Voor het eerst heeft hij om twee uur ’s middags het gevoel dat hij wel wat sterkedrank kan hebben. Hij begint zwarte vlekken voor zijn ogen en voelt zich ziek komen. Hij draait weg. Iemand roept naar hem, maar dat hoort hij niet meer.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s