Taalkoeien van februari

Nu Dirk D. zijn kantoor noodgedwongen moest verhuizen naar een donker hoekje van de woonkamer, ondervindt hij zo nu en dan last van zijn echtelijke wederhelft. Voor zijn ontslag bleven Lea’s bemoeienissen beperkt tot het kiezen van de toespijs op zijn boterhammen. Nu valt ze hem echter altijd maar vaker lastig met koffie en koekjes, fruit en een babbel over de buurvrouw. Iedere dag wordt ook steevast afgesloten met een afgrijselijk kietelende voetmassage. Ondanks zijn irritatie, probeert Dirk D. toch het positieve van zijn nieuwe werkpositie in te zien. Zijn vrouw kan hem handig van pas komen bij de voorbereiding van zijn lezing voor de Vereniging van Oud- en Nieuwgeografen. Zij weet niet alleen welke ‘bollekes’ hij het beste kan nemen om zijn keel te smeren, maar ze heeft ook een computercursus voor senioren gevolgd. Ze is met haar 56 jaar dan wel nog geen officiële senior, maar ze werd met open armen ontvangen op de cursus, omdat de echte senioren blijkbaar niet zoveel interesse toonden. Lea vindt echter dat je mee moet gaan met je tijd en met de oprukkende computers. Zonder dat Dirk D. het beseft, wordt haar interesse tot zijn voordeel.


Over drie dagen is de lezing, en Lea hoort haar echtgenoot op zolder rommelen. Bezorgd begeeft ze zich naar boven, en betrapt hem op het opbouwen van hun bestofte diaprojector met bijhorend niet meer zo wit scherm. ‘Komt dat tegen,’ denk ze geërgerd. Dirk D. kijkt haar trots aan, en overtuigt haar van de noodzaak van zijn onderneming: zijn publiek van geografen is vast niet te overtuigen zonder hier en daar wat leuke prentjes van gezellige plaatsjes. Lea zucht diep, eist dat hij de rommel die hij gemaakt heeft, onmiddellijk weer opruimt, en merkt op dat er betere methodes bestaan om zulke zaakjes af te halen. Ze tornt hem mee naar onder, waar ze hem voor de computer zet. Ze zal hem een blik gunnen in de wondere wereld van Power Point.

Dirk D. weet niet wat hij ziet. Power Point is flitsend en modern en overtuigt meteen. Enthousiast surft hij een hele dag het internet af, op zoek naar foto’s van dorpen en steden, die Lea dan netjes schikt in een presentatie. Terwijl hij zijn lezing voor de zoveelste keer van buiten opdreunt, zorgt zij ervoor, dat er passende prentjes verschijnen, en dat zonder ook maar een keer te ruziën. Voor het eerst sinds lange tijd ervaren ze nog eens een gevoel van verbondenheid. Ze komen overeen dat ze samen de lezing zullen verzorgen: Dirk D. houdt zijn betoog, terwijl Lea voor water en de presentatie zorgt. Dit komt ongetwijfeld goed.

De dag voor het gebeuren krijgt Lea hem zover om met z’n tweeën uit winkelen te gaan. Dirk D. krijgt een nieuwe das, en Lea voorziet zich van een stijlvol lichtgeel mantelpakje. Een vreemd gevoel van harmonie bekruipt hen wanneer ze hand in hand door de winkelstraten uit lopen. ’s Avonds in bed overlopen ze alle stappen voor de volgende dag. Ze voelen dat ze morgen meeval zullen hebben. Nadat ze elkaar trusten gewenst hebben, vallen ze met kriebelende buiken in slaap.

Op de deur van het lokaaltje waarvan Dirk D. verwacht had dat het een aula was, hangt een papier met daarop de aankondiging: Zondag 5 maart, 17.OO: Over het verband tussen toponymie en geografie, een gesprek met Dirk D. Aansluitend: bezoek aan café ‘In den ouden bok’. Ietwat geërgerd over de ongenuanceerde beschrijving van zijn werk en lezing, stapt Dirk D. het lokaal binnen. Daar zitten vier bebaarde mannen in tennisoutfit lustig na te praten over hoe Freddy wel drie keer een zwart balletje tegen zijn hoofd gekregen had. Het gezelschap knikt wat afwezig naar Dirk D. en reageert verheugd wanneer ze zien dat zijn vrouw hem in haar te krappe mantelpakje, met een projector in haar handen, waggelend volgt. Dirk D. begint te installeren en voor te bereiden, en vraagt zich binnensmonds af waar de media gebleven zijn. Na een zenuwachtige blik naar zijn vrouw, schraapt hij zijn keel. Hij begint met Beste vrienden, want deze mensen zien er als vrienden uit, ook al zijn het dan niet de zijne. Zijn lezing verloopt vlekkeloos, ondanks het feit dat hij niet altijd de naam van de soms nogal exotische dorpen en steden op zijn presentatie juist uitspreekt. Een lauw applausje van de aanwezigen volgt. Dirk D. zegt hen dat ze altijd vragen mogen stellen, en zelfs achteraf nog een mailtje mogen geven. De mannen bedanken hem kort, grijpen hun sporttassen, en verlaten de ruimte. Dirk D. kijkt hen wat beteuterd na, en merkt niet dat zijn vrouw hem een vol glas water aanbiedt, dat hij tijdens heel zijn betoog niet aangeraakt heeft. ‘We mogen niet vergeten de projector terug te zetten,’ merkt ze op. Dirk D. kijkt haar aan en krabt wat onwennig in zijn nek. Hij pakt zijn tas weer in.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s